بهار دلكش و درد جاودانگي

هرگز رسيدن بهار چنين شوري در من نيافريده بود كه امسال
گويي امسال جوان – نه نوجوان – شدم با رسيدن صداي پاي بهار
امسال از دو هفته پيش از عيد سبزه انداختم، هفت سين چيدم، ماهي ي قرمز گرفتم و فال حافظ
لحظه ي تحويل سال آماده شدم، سر سفره نشستم و در آينه به خودم تبريك گفتم
امسال سال نو من هم نو شدم – چه سال غريبي بود امسال
عكسي از سفره ي نوروزي ام و واژه هايي كه بعد از تحويل سال مشق قلمم شدند تقديم دوستان مجازي ام:

تق تق تق!
صداي پاي بهار بود
سر پنجه اش بر پنجره ي هميشه بسته ي خانه ي خاموشم
شمع خورشيد بر دستانش
لاك سرخ شقايق بر ناخن
عطر ياس بر چهل گيس و گوشوارِ بنفشه بر گوش
راز آفرينش درعمق چشم
با هزار اميدِ زايش
بهار آمد
پنجره ام بسته ماند
در را گشودم
آغوش را هم
بهار خنديد
آسمان سبز شد

پا نوشت:
افسوس كه لذت هاي دنيا گذراست، هر قدر لذت بخش، هر اندازه زيبا، چيزي بيش از يك چشم بهم زدن دوام نمي آورد. از همه مهمتر خود زندگي، لذت زيستن، لذت سالم زيستن، به سرعت برق و باد در گذر است.
روزي كه نويد آمدن عيد را نسيم روحبخشش داد تا امروز كه آخرين روزهاي تعطيلات را طي مي كنيم، چيزي بيش از يك خواب تا بيداري طول نكشيد. تمام عمر هم با همين سرعت خواهد گذشت.
كاش مي دانستيم جاودانگي را در كجا بايد جست؟
در چشم فرزندان مان؟! – در حاصل كارهاي مان؟! – در عمق نوشته ها و تحقيقات مان ؟! – در شكوه انسانيّت مان؟! – در تلألؤ عبادات مان؟! – در قدرت روح و منزلت روان مان؟! – در جهان جاوداني كه نمي دانيم كجاست؟! – در كجا بايد جست مرهم دردِ شهوتِ جاودانگي را؟!
آيا نيستي را چاره اي هست؟!