آنك تو

1.
چند شب پيش از دوستي خبري رسيد و خوشحالم كرد، همانوقت واژه هايي به ذهنم رسيد و بي درنگ مكتوب شد:

گاهي عادت به نبودن ها با تلنگري از جنس بودن فرو ميريزد، همچون امشب من و «بود شدن»(!) يك دوست نيمه مجازي و هجوم ناگزير واژه ها، هجوم مقدس واژه ها از پسِ حضور يك حاضر
اينك دوباره من
با غروري از جنس كوه و درد
برخاسته
سفت بر دو پا
آهسته
چون رويش
خزنده
چون باد
مواج
چون درياي شمال
آرام
چون خليجِ گرمِ جنوب
و تناقضي از جنسِ توالي ي مكرر من تا ما
اينك دوباره من
آنك تو

2.
هديه ي نوروزي اي امسال دريافت كردم كه ترجيح دادم با شما هم شريكش شوم:
نسخه ي آزمايشي ي كتاب كوچه ، اثر سترگ احمد شاملو ، در قالب دانشنامه ي الكترونيك مشابه ويكي پديا به اين آدرس راه اندازي شد:
http://wiki.shamlou.org

3.
هرگز فكر نمي كردم در فاصله ي چند كيلومتري ي تهران زمين هايي چنان بكر ببينم كه شقايق وحشي روئيده باشد،
تماشاي آسمان آبي و شقايق وحشي، پس از دو سال ، دستاورد سفري كوتاه به اطراف تهران بود و اكنون عكسي و حسرتي:

به جاي پا نويس:
در پايان اين پست لازم ديدم از تمام دوستاني كه بسيار كم به ديدارشان مي روم يا نظراتشان را بي پاسخ گذاشتم عذرخواهي كنم .
اين مدت درگير درس و كار هستم، چنانكه دوستان فارغ التحصيل مي دانند براي پايان دادن به يك دوره از تحصيل بايست حركتي شبيه «جان كندن براي آخرين بار» انجام داد !!!
به زودي به ديدارتان خواهم آمد
به ديدارم بيائيد، حضورتان انرژي است، بودنتان سبز