عشق را روزي نيست

عشق را روزي نيست

هر روز

بلكه هر لحظه، لحظه ي عشق است

هر تپش قلبي تازه جان يافته

هر باز و بسته شدن چشمي مات بر رُخي زيبا

پاسداشتي است بر اي عشق

و چه وصفي برازنده تر

و چه قبايي فاخر تر

و چه تاجي منورتر

چه شكوهي و شوكتي زيبنده تر

وقتي عشق را نامي كوچك

واژه اي حقير از متن بلند هستي

از واژه ي پرصلابت مادر بناميم

عشق را روزي نيست وقتي ياخته ياخته سلول هايم از آن توست، مادرم لحظه هايت زيبا

حرف هاي من:

حرف اول:
هر چند كم اينجا هستم اما مدام دل و فكرم اينجاست، پيش دوست هاي مجازي اي كه بهترين ها هستند، حتي وقتي واقعي مي شن و باز در هاله اي از مجاز فرو مي رن، دوستاني ناياب (و نه ناباب!!!)

از وسط اين انبوه كتاب و دستنوشته و كاغذ پاره، از ميان دود و بوي دارچين و چاي ، دلم براي لحظه لحظه ي وبگردي و چَتينگ و درد دل كردن هامون تنگ شده، براي كامنت هاي لحظه اي، كوتاه و بلند،،، اميدوارم گَردِ فراموشي و خاطره اينجا ننشيند تا دوباره …. آغازي بايد

حرف دوم:
از مادر و از روز مادر نوشتن كار دشواري است، وقتي انقدر غرق مشغله و كار و درس باشي كه يادت بره كي رسيد اين روز، ناگهان در فيس بوك ديدم تبريك هاي رنگارنگ و دانستم ديگر روز مادر رسيده است، هر چه تماس گرفتم موفق نشدم با مادرم حرف بزنم، دلم گرفت و چند جمله ي پراكنده نوشتم، از همون واژه هاي شعرگونه كه نه شعر است و نه واژه!

و عكسي كه به دلم نشست:

و آن واژه ي جوشيده از سر دلتنگي و شادي:

اولين واژه ي يك متن قشنگ

قشنگ ترين متن يك هستي

هستي يك انسان

انسانيت مطلق

مطلق زيبايي و شور

شور ِبودن

شدن

ماندن

زندگي

همه اش يك كلمه ست

مادر

تقديم به تمام آن هايي كه همان يك كلمه را مي فهمند

تقديم به تمام مادراني كه آفرينش همان يك كلمه از زيبايي ي هستي شان است .