دوست‌داشتن:

يك .

مدتي است ذهن و فكرم درگير «لغزش پاندول وار» و مداوم فكري و عملي ي اغلب جوانان و حتي پختگان جامعه مان بين دو سر انتهايي ي «سياست زدگي» و «هيجان زدگي» است .

دو .

سال گذشته در جريان مبارزات انتخاباتي خرداد ماه، در پست «مبارزه – مقاومت – زندگي» ، مطالبي پيرامون ارتباط هويت جمعي با مبارزه و مقاومت نوشته بودم، آن روزها از اتفاقات بعدي بي خبر بودم اما آنچه در يكسال پس از آن نوشته رخ نمود، دوباره ضعف تئوريك و عدم آشنايي با اصول اوليه ي سياست و علوم اجتماعي تك تك شهروندان اعم از موافق و مخالف و اصلاح طلب و برانداز و محارب و هكذا ، در سطح مياني ي اجتماع مان را مشخص نمود .

سه .

البته اين نكته را نبايست از نظر دور داشت كه علاوه بر مسائل تئوريك ، طبقه ي متوسط مان از نبود فضاي تجربه ي عمل جمعي و سياسي نيز رنج مي برد، البته در يك تحليل منطقي نبايد همه چيز را به فضاي سياسي نسبت داد بلكه در مقاطعي كه شرايط مطلوب نيز موجود بوده است رغبتي براي كسب چنين تجربياتي در بين اكثريتي از افراد جامعه وجود نداشته است .

چهار .

هر چه بيشتر در موارد دو و سه تأمل مي كنم، و هر چه اين ليست را در ذهن افزايش مي دهم، علت را در گزينه ي يك مي يابم

حركت مداوم در يكي از دو سر طيف «سياست زدگي» و يا «هيجان زدگي» ، بجاي حركت در بخش هاي مياني ي طيف، شرايطي را ساخته است كه يا با چشم هاي بسته در روشنايي روز قدم مي زنيم و يا با چشم هاي كاملن باز در تاريكي ي مطلق مي خوابيم!!

روزي چنان هيجان زده در ميانه ي ميدان سياست جولان مي دهيم و عربده مي كشيم ، گويي دستمال جادويي ي سياست را يافته و بر چراغ جادو كشيده اند و خود در نقش «غول چراغ» كوچكترين انتقاد به مردان سياست را با شديدترين كلمات و محكمترين برچسب ها منكوب مي كنند . چنان از سياست داد سخن مي دهند، و در وبلاگ ها و سايت هاي اجتماعي تحليل هاي سياستمداران دست چندم را چنان بلغور ، بل قي مي كنند كه گويا چشمه ي جاودانه ي زندگي را يافته اند !

روز ديگر، چنان سياست زده ، بر سياست و سياستمدار، لعن و نفرين مي فرستند و در لاك بي عملي ي سياسي فرو مي روند كه انگار چشمه ي آب حيات با هر نوع تفكر و عمل و حتي حرف و بحث سياسي براي هميشه خواهد خشكيد !!

پنج – بجاي پانويس .

در پست قبل، عكسي از يك پاتوق گذاشتم، پاتوقي كه هر روز خزان زده تر مي شود و هر روز كه بعد از ناهار يك روز پركار به دود سيگار و آواي موسيقي پناه مي برم مي تواند آخرين روز باشد و اين بيشتر فضاش را خزان زده مي كند .

حال فكرش را بكن كه در عالم خودت غرق افكار و دلتنگي هاي پائيزي ات هستي كه ناگاه چشمت به غنچه ي نارس مقاومي مي افتد كه در پيشاني ي بوته اي خشك، چون خال «بوگام داسي» -رقاص معابد هند – جلوه نمايي و دلبري مي كند و ترا غرقه در شعر «نازلي» شاملو مي كند و بي اختيار به زمزمه ات وامي دارد كه :

» …. گل داد و مژده داد
زمستان شكست و رفت .»

بي اختيار گوشي ي موبايل را در مي آوري و عكس هاي زير را از خال هندوي پائيز شكار مي كني، ببينيد:

و در آغاز هفته پس از چند روز تعطيلي وقتي دوباره مهمان «بوگام داسي» مي شوي ، مي بيني كه «خال»ش شكفته و جلوه نمايي مي نمايد

سه تا عكس آخر را هم ببينيد خالي از لطف نيست، همان غنچه سه روز بعد به گلي زيبا تبديل شده بود!

آن غنچه پشت پائيز را شكست، ديگر بهار را انتظار نمي كشم كه » گل داد و مژده داد، زمستان شكست و رفت»