دوست‌داشتن:

خبر كوتاه بود و گويا ، وقتي تازه پلك هايم را گشوده بودم

انفجار انتحاري ، حمله ي تروريستي ، عمليات استشهادي ، كشتار ، انتقام، يا هر واژه ي مقدس يا نامقدس ديگري كه مي خواهيد برآن نام بگذاريد

اما در كجا؟

در جنوب ايران !

باورش سخت بود، اما اغلب شبكه ها و سايت ها خبر اول شان همين بود .

براي خودم صورتبندي كردم قضيه را،

گاه خود را به جاي مهاجم گذاشتم و تحقير شدم و عطش انتقام را لمس كردم؛

گاه خود را در جاي مومني گذاشتم كه براي مراسمي مذهبي «لبيك» گفته ست؛

گاه جاي حاكمان قدرتمند ؛ گاه زحمتكشان بي قدرت .

هر چند تا تئوري ي سياسي مي دانستم از ترور و تروريسم مرور كردم، اما نمي خواهم باورش كنم

مي ترسم باورش كنم چرا كه خوب مي دانم ميل به خشونت را

ميل نهفته به خشونت، پنهان شده در هزار توي روابط و مناسبات بين ما ايراني هاي امروز

نشانه هايش را در هر ارتباط كوچك مي شود ديد،

در هر «من مي گويم» ، در هر «بايد» ، در هر «مي توانم» ، در هر من/او ، در هر ما./ديگري ، در واژه واژه هاي ما خشونت پنهان است،

و من مي ترسم از روزي كه خشونت عريان شود .

عطش خشونت كي در ما فروكش مي كند ؟!

كدام سيستم اقتصادي – اجتماعي در بستر خشن شكوفا مي شود ؟!

اين جهان خشن، كي روي صلح و آرامش را خواهد ديد؟!

مي ترسم وقتي به همسايه هاي شرقي و غربي ي كشورمان فكر ميكنم،

نمي خواهم باورش را اما چاره اي نيست، دنياي خشن وجود دارد !

پانويس:

شب عاشورا، در محله اي به شدت مذهبي قدم مي زنم و دسته هاي مذهبي را تماشا مي كنم،

عده اي به انتظار نشسته اند زمان تقسيم نذري را كه احتمالن خورشت قيمه است، مسير ايستادن شان نظرم را جلب مي كند

صف مورد نظر با نرده هاي آهني، درست به اندازه ي يك نفر، آهنكشي شده است.

تنها از يك طرف مي شود وارد شد، نذري را گرفت، و از طرف ديگر خارج شد .

نا خودآگاه ذهنم معطوف تمام ميدان هاي شهر مان مي شود، دور تمام ميدان هاي شهر نرده ي آهني دارد .

و بعد ذهنم متوجه ي نظريه هاي علوم اجتماعي مي شود،

شاخص هاي كاهش سرمايه ي اجتماعي:

طلاق – خودكشي – اعتياد – …. – و نرده كشي ي خيابان ها و پارك ها !!