دوست‌داشتن:

اپيزود اول:

در حال قدم زدن هستي و غرق در افكارت ، با خودت مرور مي كني كه :

» چقدر خوب شد كه انسان آفريده شدم، زندگي در اجتماع طعم شيرين با هم بودن و همسود بودن ، مهرباني كردن و مورد مهرباني قرار گرفتن، دوست داشتن و دوست داشته شدن، همه و همه مفاهيمي ي كه فقط در جامعه ي انساني ميشه لمسش كرد.»

غرق در افكارت هستي و كمي از ايستگاه سرويس رد شدي

به خودت مي ياي و بر مي گردي، هنوز يك قدمي برنگشتي كه يك جوون «قول تشن»، با تيشرت سياه چسبون و ماهيچه هاي وزغ گونه بهت تنه ميزنه، هنوز خودتو جمع و جور نكردي، بد و بيراه هاش شروع ميشه …..

اپيزود دوم:

انگار خيلي زودتر از هميشه رسيدي، هنوز بقيه ي همكارها نرسيدن دم ايستگاه، وقت مناسبي ي براي سيگار دود كردن و فكر كردن به اينكه زندگي در «اجتماع» گاهي تلخي هايي هم داره اما در كل طبق نظريه ي «دوركهايم» و «پارسونز» كاركردهاي مثبتش خيلي بيشتر از تلخي هاش هست، پس با وجود اينكه گاهي اعصابت خرد ميشه اما باز بايد خوشحال بود از اينكه در اجتماع زندگي مي كنيم .

همكار ها مي رسن و با نگاهي كه معناي «فحش خوار – مادر» داره بهت مي فهمونن كه سيگار كشيدن كار خوبي نيست ! سيگار رو خاموش مي كني و ادكلن به مقدار كافي ميزني به لباست تا بوي اين «فحش خوار – مادر» – { سيگار} – كسي رو آزار نده، سرويس از منتها عليه سمت چپ خيابون با مهارت خاصي پرتاب ميشه به سمت راست خيابون و صداي بوووووووق ممتد و دعا و ثنا هاي مشمئز كننده (!) لذت زندگي در «اجتماع» رو دوباره يادآوري مي كنه و با صداي جيغ لنت ترمز سرويس آماده ي ورود به اين اژدهاي درب و داغون آهني ميشي .

اپيزود سوم:

در اجتماعي كه زن ها حق ارث و ديه و حضانت و طلاق و چند همسري و غيره و غيره ي برابر با مردها ندارن امّا از حق اول سوار شدن ،‌ حق لبخند راننده ، حق پر كردن صندلي هاي خالي با بچه هاي كوچك ، حق ممانعت از نشستن مرد در صندلي ي خالي ي كناري و حق جابجا نشدن دو خانم با صندلي ي خالي ي اضافه ، به طور كامل برخوردار بوده و واي به روزي كه «عقده هاي جنسي ي كودكي»ي راننده هم ارضاء‌نشده باقي مونده باشه !

طبق معمول به عنوان آخرين نفر سوار ميشي و در رو با احتياط تمام مي بندي تا مبادا لبخندي كه با ورود آقايان تبديل به اخم شده، توأم با غر و لند راننده هم بشه
تك تك صندلي هاي تكي را رصد مي كني، چه زود خواب شان مي برد خانم هاي سرويس، تو هم خوابت مي آيد و در دل با خود زمزمه مي كني كه كاش ميشد اين يكساعت را خوابيد اما حيف كه تمام صندلي ها ي خالي كنار خانم هاست يا بچه هاي چند ساله روي شان نشسته يا خوابيدن، خوشبختانه صندلي ي كنار راننده هنوز خالي ي اما انگار توجهت به صندلي ي خالي ي كنار راننده به مذاق «بيمار جنسي»ي پشت قربيلك {فرمون} – راننده – خوش نمي ياد و سريع در آينه اخم ها را در هم مي كشد، ترش مي شود، تلخ مي شود ، گس مي شود تا مي شنود كه «ميشه اينجا بشينم» فرياد بر مي آورد كه «نع! حراست گفته اينجا نشستن ممنوعه!»

اپيزود چهارم:

ايستگاه بعد، دو زن و يك مرد ميانسال با ظاهري آراسته و نون بربري به دست سوار مي شن، تو هنوز سر پا ايستاده اي و مزاياي «اجتماع» و «زندگي ي انساني» رو مرور مي كني.
دو بانو و يك آقا از كنارت عبور مي كنن، زن ها زود مي نشينن سر جاهاي خالي اما عربده ي مرد متشخص و خوش پوش بلند مي شود كه:

«هاي خانوما، وردارين بچه هاتونو، اين حق (!) منه كه بشينم روي صندلي، آدم انقدر خودخواه و بي مسئوليت، اين چه وضعي ي هر روز درست كردين، مثلن اسمتون شده كارمند ….»

در كسري از ثانيه چند صندلي ي خالي ، همچون جزاير يخي ي قطب شمال ، سر بر مي آورند و تو هم به حقت (!) ميرسي در حاليكه فقط دو سه ايستگاه تا مقصد باقي ست.

چرت زدن در سرويس هم از اون لذت هايي ي كه فقط بايد كارمند باشي تا بدوني چيه، مخصوصن وقتي مسير طولاني باشه و پر ترافيك، اما اين لذت مي تونه به «زهر مار» تبديل بشه وقتي مسير كوتاه باشه يا راننده ؛ راننده نباشه و هي مدام ترمز كنه و بوق بزنه يا هم كه …… » دينگ دينگ – دينگ دينگ» !! آخ خدا باز يادت رفته اين «ماس ماسك» رو سايلنت كني، چه سر درد بدي مي گيري اينوقتها ، اما خوب ديگه درد اعتياد به تكنولوژي توأمان با حس كنجكاوي و اندك غم ارتباط مجبورت مي كنه تا از هزار توي ناكجاباد شلوارت با هزار بدبختي گوشي رو در بياري و كد عبور بدهي و مسيج را باز كني و ببيني كه يكي كه نمي دوني كيه و از كجا سر و كله ش پيدا شده ازت پرسيده «حالت خوبه و سالم رسيدي يا نه؟؟!؟»

تنها بهانه ي خوبي ي كه اندكي به خودت ناسزا بدي و براي بار هزارم با خودت عهد ببندي كه ديگه نديده و نشناخته شماره ندي يا اينكه حالا كه آدم بشو نيستي اون خط ايرانسلي كه يكساله گرفتي ديگه راه بندازي و ….. اوه صندلي! همون صندلي ي ممنوعه! هموني كه حراست گفته به هيچ عنوان هيچ كارمندي روش حق نداره بشينه ديگه ! الان پر شده ! از آقاي متشخص ِ نون بربري به دست ِ كناري مي پرسي :

«اين خانوم كي سوار شد؟»

و جواب مي شنوي كه :

» ايشون مسافر ايستگاه آخر هستن و هميشه روي همون صندلي ميشينن! چطور شما مسافر اين خط هستي و نمي دوني اينها چطور مزاحمت ايجاد مي كنن! بارها به مسئول سرويس ها گزارش داديم كه درست نيست اين خانوم با اين وضع حجاب بشينه روي صندلي ي جلو و قاه قاه بخنده با راننده! مخصوصن كه هر روز صبح نوار مي ياره ميده به راننده اونم چي نوارهاي غير مجاز !»

جواب ميدي كه:

«آخه من خوابم سنگينه و خيلي ازين مسائل هم بنظر من خيلي شخصي ي ديگه، البته قبل از اينكه شما تشريف بياري و صندلي ها رو خالي كني ، من از راننده اجازه گرفتم كه بشينم گفت حراست گفته به هيچ عنوان نبايد كسي رو اين صندلي بشينه ولي خوب تا حالا مزاحمتي غير اين برام نداشتن و مخصوصن كه اغلب خوابم و اولين باري ي كه اين خانوم رو ميبينم «

آقاي متشخص با چشم هاي گرد شده گفت :

«نذاشت بشيني و تو هم چيزي نگفتي؟؟؟ واقعن كه! اگه من بودم شرتش رو پرچم درست مي كردم ميذاشتم سر آنتن راديوش!! آقا جان انسان بايد از حق خودش دفاع كنه! بايد به زور چنگ و دندون حقت رو بگيري! …. «

و تو دلت ميسوزه، به حال حق انسان ، به حال خودت ، و به حال اجتماعي كه مفهوم «حق انسان» به «صندلي ي اتوبوس» تقليل پيدا كرده و در ناخودآگاهت مفهوم حق رو در نوشته هاي قرن 17 به بعد اروپا مرور مي كني ، به ياد «قرارداد اجتماعي ي روسو» و «رساله ي آزادي ي ميل» مي افتي و جايگاه مفهوم حق در ادبيات انقلاب 1789 فرانسه و اندك اندك ذهنت معطوف انديشه هاي شرقي ميشه كه ….. «دينگ دينگ – دينگ دينگ»

اپيزود پنجم:

«اكه هي» باز هم مسيج داري، همون غريبه ي تازه آشناست كه نوشته :

«پس چرا جواب نميدي ، نگرانت شدم»

عجب! بالاخره يكي توي اين دنيا نگرانت شده، اما تو كه نمي دوني كيه و چيكار داره اما خوب جوابش رو ميدي كه از نگراني در بياد ….

ادامه دارد